เรื่องราวต่างๆที่เคยไหลผ่านเข้ามาในความทรงจำที่แสนเปราะบางนั่น

มันเป็นเพียงแค่ความบังเอิญอย่างนั้นหรอ?

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราได้พบกัน หรือแม้กระทั่งช่วงเวลาที่ได้มีเธออยู่ใกล้ๆ

ฉันนึกว่ามันเป็นเพราะโชคชะตาของเราซะอีก

ที่ทำให้เรื่องราวระหว่างเราเกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน

ความผูกพันที่ไม่แม้แต่จะปรากฏให้เห็นในช่วงใดช่วงหนึ่งของกาลเวลา

กลับค่อยๆชัดเจนขึ้นเรื่อยๆจนชั้นเองยังแปลกใจ

แล้วเธอล่ะ...เคยสงสัยในความสัมพันธ์ของเราไหม?

ว่าทุกๆครั้งที่เราพบกัน มันเหมือนเรื่องบังเอิญที่ดูจะเหมาะเจาะเสียเหลือเกิน

เมื่อทั้งฉันและเธอต่างก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะพบกัน ณ ที่แห่งนั้น

แต่กลับมีบางสิ่งดึงดูดให้เราเดินเข้าหาจนต้องพบกันเรื่อยไป

ความบังเอิญที่ดูเหมือนการกลั่นแกล้งของโชคชะตา

ให้ฉันต้องพบเธอเมื่อความรู้สึกที่เคยท่วมท้นเริ่มจางหาย

หากฉันจะคิดเข้าข้างตัวเอง....

ว่าแม้แต่โชคชะตาก็ยังไม่ใจร้ายจนเกินไป

อย่างน้อย...ฉันก็ยังได้พบเธอเมื่อความคิดถึงเริ่มถามหา

ถึงแม้ว่าการพบกันของเราสองคน อาจจะไม่มีแม้กระทั่งการสนทนาใดๆ

ที่พอจะยืนยันได้ว่าเรายังรู้จักกันอยู่ก็ตาม

แต่ ณ เวลานั้น ฉันก็ยังอยากให้มันยาวนานจนไม่มีที่สิ้นสุด

ให้ฉันได้มองเห็นเธอ ให้ภาพเธอได้ตอกย้ำซ้ำๆว่าฉันเคยรู้สึกดีกับเธอมากเพียงไหน

ไม่ว่าเธอจะเคยมีฉันหรือไม่ก็ตาม

อยากจะให้ความบังเอิญที่เคยมีเกิดขึ้นอีกซักครั้ง...

ฉัน...อยากพบเธอ.....

........................................................

ย้ายความรู้สึกที่มี เก็บเอาไว้ให้มิดชิด อย่าให้ใครได้รับรู้

ไม่ว่าเรื่องราวที่ผ่านมาสำหรับฉันมันจะน่าจดจำแค่ไหน

แต่ต่อจากนี้....จะไม่มีอีกแล้ว ไม่ว่าวันนี้ พรุ่งนี้ หรือตลอดไป

ความบังเอิญที่อยากให้เกิดขึ้นอีกซักครั้ง ยังไง....

ก็เป็นได้แค่เพียง "ความปรารถนา"ที่ไม่มีวันเป็นจริงเท่านั้น

ฉันมัวแต่งมงายกับอดีตไร้สาระนั่นทำไมกัน?

ห่างกันแล้วนะ....ห่างกันมากเหลือเกิน

เส้นทางที่เราเดินกันคนละเส้นทาง มันห่างไกลซะจนฉันนึกไม่ถึง

นึกไม่ถึงเลยจริงๆ

จากวันนี้.....ไม่มีอีกแล้ว ความบังเอิญอะไรนั่น....ไม่มี

ลาก่อนตลอดไป ฉันคงไม่มีวันได้พบเธออีก ไม่ว่าที่ไหนก็ตาม

ไม่ว่าโลกจะกลมหรือแบน ฉันก็ไม่มีทางได้พบเธอ....

.....ไม่มีทาง......

เบื่อว่ะ.....กุเบื่อกับปันหาเดิมๆซ้ำๆซากๆแบบนี้เต็มทน

ปัญหาที่กุต้องรับรู้อยู่คนเดียว

ปัญหาที่พวกมันไม่เคยมองเห็น...หรือจงใจมองข้ามกันแน่?

จะเรียกว่าอะไรดี?

เห็นแก่ตัว? ไม่มีสามัญสำนึก?

หรือมันเป็นสันดานทุเรดๆของพวกมึงมาตั้งแต่เกิด

รู้ตัวบ้างรึเปล่า ว่ากุเบื่อที่ต้องคอยแบกรับภาระอยู่คนเดียว

ทำอะไรอยู่คนเดียวในขณะที่พวกมึงเอาแต่หัวเราะกัน

กุไม่อยากใช้คำว่าได้เปรียบเสียเปรียบ

แต่โทษทีนะ.....กุไม่ใช่คนดีอย่างที่พวกมึงคิด

กุไม่ใช่คนที่จะรักเพื่อนถึงขนาดทำอะไรให้ได้ทุกอย่าง

เพราะถ้าเป็นแบบนั้น กุจะมีเพื่อนไว้ทำไมวะ?

ไว้เที่ยว? ไว้คุย? ไว้หัวเราะ? แค่เล่นด้วยไปวันๆ

แค่นั้นหรอ?

แล้วพวกมึงคิดจะลำบากกับกูบ้างรึเปล่า?

คิดจะช่วยกันทำงานบ้างมั้ย?

อะไรๆก็ให้กูทำ รายงานก็ให้กูออก เอาตัวรอดกันชิบหายเลย!!

ทำไมกุต้องมาทำอะไรร่วมกับพวกมึงด้วยวะ!!!

เบื่อเว้ย!!!!!!!!

กูน่ะ....รู้จักพวกมึงดีกว่าที่มึงรู้จักตัวเองอีก

แม่งเอ๊ย!!!!!

ชั้นน่ะ....มักจะเสียดายในสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจทำลงไปเสมอเลยนะ
บอกตัวเองอยู่ตลอดไม่ใช่หรอ "เวลาย้อนกลับมาไม่ได้" น่ะ
แล้วทำไมแต่ละสิ่งที่ทำลงไป ถึงได้ผิดพลาดอยู่เรื่อย
แค่อารมณ์เพียงชั่ววูบ หรือ ไม่กล้าที่จะลองเสี่ยง

ชั้นมักจะดันตัวเองออกห่างจากที่สิ่งที่ไม่แน่นอนเสมอ...
กลัวผิดหวัง....แต่ถึงยังไง ชั้นก็หนีมันไม่พ้น

ก็เพราะการที่ชั้นกลัวมากเกินไป...
สุดท้าย....ถึงได้ต้องเจอกับคำนี้ทุกครั้งที่ถอยหลังออกห่าง

ชั้นเกลียด....ตัวเองที่เป็นแบบนี้.....
เพิ่งจะเห็นความสำคัญก็ต่อเมื่อต้องสูญเสียสิ่งนั้นไป...
แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร?......

อยากได้ความกล้า....ที่จะสามารถพาชั้นก้าวไปข้างหน้า
อยากจะกล้าที่จะตัดสินใจ...ทำอย่างที่ใจอยากจะทำ.....

......................................

ชั้น......อยากได้เธอคืน......
เห็นค่าแล้ว.....ความรักของเธอ.....
สายไปใช่มั้ย?......กว่าจะรู้ตัวมันก็สายไปแล้วใช่รึเปล่า.....?
ไล่เค้าไปเองไม่ใช่หรอ?.......ไม่เห็นความสำคัญของเค้าไม่ใช่หรอ?....
รู้สึกหรือยัง?......ขาดเค้าแล้วเป็นยังไง.....

เรื่องมาก.....เค้าดีแค่ไหน....ก็ยังไม่พอใจ......
แล้วสุดท้าย.....เธอเหลืออะไร?.....เธอเหลือใคร?......
............ไม่มี..............

กลับมาหาชั้น.....คนดี......
อยากเจอเธอ.....ต้องทำยังไง?.......
ขอโทษที่ทำให้เสียใจ.....ขอโทษจริงๆ